Drzewo iglaste
Elemi z Filipin
Canarium luzonicum
Drzewo iglaste

Filipiny
Canarium luzonicumElemi manilskie pochodzi z Canarium luzonicum, tropikalnego drzewa z rodziny osoczynowatych. Filipiny, zwłaszcza wyspa Luzon, są jego emblematycznym źródłem handlowym. Surowiec stanowi oleożywica wytwarzana przez drzewo, a nie skórka owocu, mimo cytrusowego blasku wyczuwalnego w zapachu.
Zbieracze nacinają korę, aby zebrać żywiczny wysięk. Gumę następnie gromadzi się i przygotowuje do przetworzenia. Terminy zależą od regionu i łańcucha produkcji; jeden sezon referencyjny trwa od lipca do marca. Świeżość żywicy i przechowywanie współtworzą końcowy profil.
Terminy zależą od regionu, wysokości i warunków w danym roku.
Hydrodestylacja gumożywicy daje olejek eteryczny. Ekstrakcja ta szczególnie uwydatnia przyprawową, cytrynową świeżość. Żywicę można też przetwarzać na rezynoid lub ekstrahować CO₂, uzyskując odmienne wyrazy jej balsamicznej strony.
Przemysłowy punkt odniesienia dla olejku eterycznego to około 5 kg gumożywicy na 1 kg olejku, czyli wydajność bliska 20 % masowo. Proporcja dotyczy zebranej gumy, nie ciężaru drewna drzewa.
Olejek łatwo łączy cytrusowe otwarcie z drzewną lub kadzidlaną bazą. Z pieprzem tworzy suchą świeżość; z olibanum odciąża żywiczne wrażenie; z piżmami zachowuje czysty, miękki blask. To żywica, którą można wyobrazić sobie jako światło zamiast dymu.
Handel upowszechnił ją jako elemi manilskie. Żywica służyła też do produkcji lakierów i tłustych preparatów. Zastosowania pokazują jej dwoistą naturę: materiał o użytecznych właściwościach fizycznych i zasób lotnych związków zdolny stać się perfumami.